Klek

Klek

Kolebka chorwackiej turystyki górskiej

Żadna chorwacka góra nie była tak często wspominana w legendach i opowiadaniach jak Klek. Stroma góra, niedaleko miasta Ogulin przyciąga wzrok z daleka i osłania wszystko, co znajduje się w okolicy. Z którejkolwiek strony podejdziesz, Klek pokazuje nowe oblicze, ale zewsząd wzrok przyciąga jego stroma skała o wysokości 200 metrów oraz Klečice, czyli mniejsze skały znajdujące się na północ od głównego szczytu. Widziany ze wschodu i południa wydaje się być śpiącym olbrzymem, dla którego skały Klečice to nogi, a górna skała to głowa. Według legendy ludowej szczyt Klek jest siedzibą czarownic, które stały się swoistym symbolem Kleku i miasta Ogulin. Ze względu na wyjątkowe krajobrazy i wartości biologiczne teren o powierzchni około 850 hektarów jest chroniony od 1971 roku, jako ważny element krajobrazu, a jego część jest pod ochroną jako rezerwat geomorfologiczny i botaniczny.

Klek
Alan Čaplar

Klek ma kształt grzbietu o długości 4 kilometrów. Rozciąga się w kierunku północno– zachodnim i południowo– wschodnim jako wysunięty grzbiet na południowych krawędziach Velikiej Kapeli. Jego zbocza powoli opadają w kierunku polja ogulińskiego i doliny rzeki Dobra. Od podnóża pokryty jest płaszczem lasu, a wokół góry rozciągają się szerokie łąki pełne różnokolorowych kwiatów.

 

Szczyty Kleku są imponujące, strome i skaliste. Najważniejsze są szczyty Klečice, albo Mali Klek (1058 m) i Veliki Klek, 1182 m. Główny szczyt Kleku to kamienna głowa o średnicy około dziesięciu metrów składająca się z pionowych skał. Ze względu na to, że przy szczytach nie ma lasu, rozciąga się z nich piękny widok na Bjelolasici, Risnjaku, Ogulin i jezioro Sabljaci, a w dni kiedy panuje dobra widoczność ciekawscy zobaczą Alpy Julijskie i Kaniškie Alpa w Słowenii. Szczytowa skała Kleku była pierwszą szkołą chorwackich alpinistów i to właśnie tam wykonano wiele niesamowitych wejść, dlatego Klek nazywany jest również kolebką chorwackiej turystyki górskiej.


Klek, również przed pierwszymi próbami wspinaczkowymi, zajmował ważne miejsce w historii chorwackiej turystyki górskiej. Wiadomo, że na Klek w 1838 roku wszedł król saski i pasjonat botaniki Fryderyk August II, przy czym towarzyszył mu pułkownik Josip Jelačić, późniejszy chorwacki ban. Kilka dziesięcioleci później, zachwycony wejściem na Klek w 1874 roku profesor uniwersytecki z Graza dr Johanes Frischauf zainicjował założenie Chorwackiego Towarzystwa Górskiego.

Klek
Alan Čaplar

Oguliński Klek dzięki swej zagadkowej i mistycznej tożsamości jest inspiracją dla legend już od dawna. Słoweński historyk i naukowiec Johann Weichard Valvasor zanotował w XVII wieku ludowe wierzenie, że w czasie burzowych nocy na samym szczycie Kleku, o północy zbierają się czarownice, panny leśne i panicze z całego świata, a ich krzyki słychać w samym mieście Ogulin.

 

Najkrótsze i najczęściej wybierane wejście piesze na szczyt Kleku zaczyna się w Bjelskom, wiosce Musulinskiego Potoku u południowego podnóża góry. Wejście do schroniska pod skałą Kleku zajmuje godzinę, w kolejne pół godziny można dojść do szczytu Kleku. Poza Bjelskim, na Klek prowadzą również szlaki górskie z Ogulinu i Hreljinu. Wejście na Klek nie jest trudne ani męczące, ale każde odwiedziny tego silnego, śpiącego stwora na krawędzi Velikiej Kapeli, kolebki chorwackiej turystyki górskiej i królestwa czarownic nad Oguline, zostają w pamięci na długo.